Budownictwo drewniane zawsze było obecne w naszym kraju. Aby to sprawdzić, wystarczy zwiedzić najsłynniejsze polskie skanseny. Dziś też warto wznosić budynki z drewna i to nie tylko z przywiązania do tradycji. Jest bowiem wiele lepszych argumentów, które za tym przemawiają:

Wystarczy odwiedzić którykolwiek ze skansenów, by stwierdzić, że domy drewniane dzielnie stawiają opór upływowi czasu. Największą trwałością mogą się poszczycić domy z bali pełnych. Jest ona zbliżona do trwałości domów z cegieł (minimum 50 lat). 30 lat to natomiast minimalna trwałość domów szkieletowych - zarówno tych robionych na budowie, jak i prefabrykowanych. Nie wolno jednak zapomnieć, że trwałość domu zależy też od dokładności jego wykonania.

 

Drewno dla domu w technologii szkieletowej.

• pochodzącego wyłącznie z drzew iglastych;
• czterostronnie struganego z fazowanymi krawędziami;
• suszone komorowo do wilgotności nie większej niż 19%;
• bez śladów pleśni, grzybów, owadzich korytarzy i kory.
  

Zabezpieczenie konstrukcji przed ogniem, wilgocią i szkodnikami.

Drewno można zabezpieczyć tak, aby w razie pożaru jak najbardziej opóźnić i utrudnić jego zapłon. Ważne jest, aby konstrukcję zrobić z drewna czterostronnie struganego ze ściętymi (sfazowanymi) krawędziami. Ma ono lepszą odporność na ogień, ponieważ płomienie potrzebują więcej czasu, by podpalić tak gładkie drewno. Ponadto, od wewnątrz przed ogniem chroni okładzina ścian wykonana z ognioodpornych płyt gipsowo-kartonowych, a od zewnątrz budynek chroni niepalna elewacja. Przed ogniem chroni również wewnętrzna okładzina z płyt gipsowo-kartonowych. Zabezpieczenie przed owadami, pleśnią i grzybami stanowi suszone komorowo drewno (w rezultacie suszenia komorowego drewno zostaje pozbawione wszystkich substancji stanowiących pożywkę dla owadów, pleśni oraz grzybów). Jeżeli do budowy domu szkieletowego użyte zostało drewno suszone komorowo i czterostronnie strugane, to tylko część elementów konstrukcji należy jeszcze dodatkowo zaimpregnować, tzn. te elementy drewniane, które są narażone na bezpośredni kontakt z wilgocią, są to:

• słupy i podpory umiejscowione poniżej poziomu gruntu;
• elementy konstrukcji ścian szkieletowych w piwnicach;
• elementy stykające się z betonem;
• legary podłogowe;
• elementy konstrukcji stropów opartych na ścianach piwnicy;
• belki podwalinowe;
• zewnętrzne elementy konstrukcyjne domu.
  

Pamiętajmy, że na zawilgocenia narażone są zarówno domy drewniane, jak i murowane. Dlatego, każdy dom powinien być odpowiednio zabezpieczony. Wilgoć na pewno nie pojawi się w domu, jeżeli:

• fundament ma odpowiednią izolację
• ściany są zabezpieczone folią paroizolacyjną i wiatroizolacyjną
• konstrukcja dachu jest szczelna
• instalacja wentylacyjna została wykonana prawidłowo.
  

Kominek w domu z drewna.

Nie da się ukryć, że kominek w takim domu zwiększa ryzyko pożarowe. Do zapłonu drewna może dojść już w temperaturze 90°C. Jednak są sposoby na to, by zminimalizować zagrożenie, cieszyć się ciepłem i blaskiem bijącym z kominka. Co więcej, można się zdecydować na system ogrzewania kominkowego (możliwość połączenia kominka z systemem grzewczym(LEGALETT)  będącego alternatywą dla tradycyjnego kotła i grzejników.
Przede wszystkim trzeba ograniczyć kontakt drewna z rozgrzanymi elementami instalacji kominkowej, a więc:

• zastosować wkłady kominkowe z izolacją termiczną, dzięki której ich zewnętrzna powierzchnia nie będzie się niebezpiecznie nagrzewać;
• ściany, do których będzie przylegał kominek, obłożyć płytami wełny mineralnej laminowanej folią aluminiową. Izolacja taka znacznie ogranicza nagrzanie ścian;
• ustawić wkład kominkowy na materiale niepalnym - na przykład na niewielkim fundamencie;
• szczelnie obudować płytami gipsowo-kartonowymi - wszelkie otwory, przez które będzie przechodził wkład kominkowy lub przewody rozprowadzające ciepłe powietrze. Otwory powinno się później wyłożyć wełną mineralną i owinąć folią aluminiową;
• w przypadku ogrzewania kominkowego szczelnie zaizolować wełną i folią aluminiową wszystkie przewody rozprowadzające ciepłe powietrze;
• przed paleniskiem zamontować metalową płytę chroniącą posadzkę przed iskrami mogącymi wydostawać się z kominka.

Możliwości wykończenia pomieszczeń w kanadyjczyku są nieco ograniczone. Owszem gdyby się uprzeć można by takie ściany otynkować w sposób tradycyjny, ale wymagałoby to dużego nakładu pracy i dosyć skomplikowanych rozwiązań technicznych (tynk byłby układany na siatce zbrojeniowej rozpiętej na konstrukcji ścian).
Najwygodniej więc zrobić tynki suche – płyt gipsowo-kartonowych lub gipsowo-włóknowych. Płyty montuje się wówczas do drewnianych elementów konstrukcyjnych ścian wewnętrznych i zewnętrznych. Z płyt k-g lub g-w robi się także sufity podwieszane.
Zwolennicy drewna mogą obudować ściany boazerią lub tańszymi – winylowymi panelami boazeryjnymi. Jak wiadomo, dla bezpieczeństwa pożarowego pod okładziną i tak powinna się znaleść płyta k-g.


Rozprowadzenie instalacji.

Jest łatwiejsze niż w domach murowanych. Nie trzeba wykuwać bruzd w ścianach. Kable i rury przechodzą bowiem między elementami szkieletu. Należy jednak pamiętać o kilku istotnych warunkach, które muszą zostać spełnione.


Instalacje elektryczne

• Przewody elektryczne w kanadyjczyku powinny być zaprojektowane na większe obciążenia niż w domach z materiałów niepalnych. Dzięki temu przy chwilowym przeciążeniu instalacji nie dojdzie do nadmiernego rozgrzania przewodów.
• Niezaizolowane kable nie powinny się stykać z drewnianymi elementami, bo w razie ewentualnego iskrzenia może dojść do pożaru.
• Osprzęt elektryczny powinien być montowany w puszkach przeznaczonych do płyt gipsowo-kartonowych.
• Elektryczne przewody instalacyjne można też poprowadzić po zewnętrznej stronie ścian. Żeby nie rzucały się w oczy, powinno się je umieszczać w kanałach lub tak zwanych listwach instalacyjnych dobranych kolorystycznie do barwy ścian.

Instalacja wodna, kanalizacyjna i grzewcza

• Nie należy układać instalacji wodnej i kanalizacyjnej w ścianach zewnętrznych. Rury są zbyt grube i żeby się zmieściły, trzeba by wycinać fragmenty izolacji termicznej. Obniży to izolacyjność ścian. Zimą mogłaby zamarzać w nich woda.
• Nie ma przeszkód, by umieszczać rury w ścianach wewnętrznych i stropach.
• Przewody instalacji c.o., jeśli są małej średnicy, mogą przechodzić przez elementy konstrukcyjne także ścian zewnętrznych. Gdy ich średnica jest zbyt duża w stosunku do przekroju słupków nośnych, trzeba tak zaprojektować konstrukcję, by uwzględniała możliwość wygodnego rozmieszczenia rur (np. zastosować elementy nośne o większych przekrojach).
• W domach szkieletowych można układać ogrzewanie podłogowe. Instalację rozmieszcza się na zaizolowanym poszyciu stropów.

Uwaga!
 Przewody mogą przechodzić przez otwory w elementach konstrukcyjnych. W przypadku belek stropowych otwory nie mogą się znajdować bliżej niż 5 cm od krawędzi. średnica otworów powinna być nie większa niż 1/3 wysokości belki. Otwory w słupach ścian zewnętrznych mogą mieć średnicę do 2/5 ich szerokości. Odległość otworu od krawędzi słupa nie powinna wynosić mniej niż 1/5 jego szerokości.


Jak dbać o kanadyjczyka?

 Domy szkieletowe nie wymagają częstych prac konserwacyjnych. Ich intensywność zależy od sposobu wykończenia od zewnątrz. Wnętrza wymagają takich samych napraw i remontów jak w innych rodzajach domów: cyklinowania podłóg, malowania ścian, przeglądów instalacji. Co dwa‑cztery lata trzeba odnawiać elewację drewnianą. Obiciówka wymaga wtedy usunięcia starej lakierobejcy lub farby i ponownego pomalowania. Siding trzeba zaś czyścić wodą, gdy pojawią się na nim zabrudzenia. Co cztery-sześć lat trzeba odnawiać tynk cienko-warstwowy.